"Gwarancja ta zabezpieczona została dochodami z kopalń, wód, lasów i komór celnych państwa perskiego. Gwarancja nabierała mocy prawa po ukończeniu przez Reutera budowy magistrali kolejowej od Resztu na wybrzeżu kaspijskim do Isfahanu. Aby zapewnić koncesjonariuszowi konieczne dla takiej gwarancji dochody, oddano mu na prawach dzierżawy na okres 25 lat zarząd wszystkich perskich komór celnych. Wreszcie gdyby rząd perski postanowił w przyszłości wydać komukolwiek przywilej na założenie banku, Reuter miałby prawo pierwszeństwa przed wszystkimi innymi współubiegającymi się. Takież pierwszeństwo przyznano mu na przedsiębiorstwa dostarczające gaz, budowy nawierzchni ulic, urządzeń miejskich w stolicy, na roboty drogowe, zorganizowanie poczty, telegrafu, młynów, fabryk i warsztatów. Ten karykaturalny układ podpisany został 25 lipca 1872 r. i ratyfikowany przez szacha. Rząd perski przez długi czas trzymał go w tajemnicy, najwidoczniej zdając sobie sprawę, jakie może wywrzeć wrażenie. Gdyby koncesja Reutera została zrealizowana, Persja przekształciłaby się całkowicie w kolonię angielską. "
Tekst zaczerpnięty z "Historia dyplomacji 1871-1914" wyd. Książka i Wiedza; rok 1972