"W 1872 r. kapitaliści angielscy przypuścili generalny atak na Persję w celu całkowitego jej ujarzmienia. Przedstawiciel londyńskiej oligarchii finansowej bankier Julius Reuter, właściciel znanej w całym świecie agencji telegraficznej noszącej jego imię, zwrócił się do rządu perskiego z prośbą wydania mu koncesji o olbrzymim zasięgu. W wypadku uwzględnienia jego żądań Reuter mógłby zająć monopolistyczną pozycję w najważniejszych gałęziach gospodarki kraju. Przedsiębiorca angielski zapewnił sobie poparcie pierwszego ministra (sadrazama) mirzy Husejn-chana. Przy załatwianiu sprawy Reutera pomagał pierwszemu ministrowi poseł perski w Anglii Muksin-chan. Wiele aspektów sprawy wydania koncesji Reuterowi pozostaje niejasne. Dyplomaci rosyjscy posiadali informacje, że Anglicy wypłacili Husejn-chanowi 60 tys. tumanów, a Muksin-chanowi — 30 tysięcy. Dwaj inni dygnitarze otrzymali skromniejsze łapówki — po 4 tys. tumanów30. Wielką rolę odegrało poparcie udzielone przez rząd angielski i jego misję w Teheranie. Oficjalnie rząd angielski oświadczył, że udziela Reuterowi tylko „moralnej" pomocy, choć publicznie aprobował jego poczynania, oznajmiając, że „z zadowoleniem obserwuje, jak rząd szacha usiłuje pomnożyć bogactwa Persji" 31. W ten sposób scharakteryzowana została polityka równoznaczna z grabieżą perskich dóbr narodowych i zagarnięciem ich przez kapitalistów angielskich. "
Tekst zaczerpnięty z "Historia dyplomacji 1871-1914" wyd. Książka i Wiedza; rok 1972